Amara konsolo

Ho ve, la jaroj amikino kara
similas al malicaj gnomoj.
Jen ili venas... iras kun barbara
kruelo ŝtele al ni, homoj,
el zorgfadenoj teksas sulkan reton,
al brunaj haroj neĝon ŝutas,
al buŝanguloj ĉizas amareton,
al brusto pezan spiron trudas...

Ni ne rimarkas, ke la VIVO pasas
kaj kuras for de ni la ĝojo,
nur foje-foje sentas, nin forlasas
la volo iri plu sur vojo.
Sub ŝarĝo nevidebla ĝeme pene
ni ĉiam plisingarde paŝas...
en ni la jaroj nestas senserene,
vivmuelante finon kaŝas.

Ilian povon nur la kor' rezistas
per rememoroj sindefende.
La jaroj vane ĝin sieĝas, pistas,
ĝi spitas TEMPON senprudente...
La koron kontraŭ rusto AMO gardas
dum plago ŝtorma kaj sensuna;
la koro plu nur revojn teksas, ardas,
ĝis lasta bato restas juna.