Incendio

Ĉe ni dum Viro orde fluas,
en foro hejmojn jam detruas
"Kain"-a penso: fimoralo.
La Humanismo "senhomeca"
kaj Militemo "pacpromesa"
pri justo blufas ĉiospite
kaj de fratsango makulite
la vivon viŝas for de l' vangoj
kaj de altaro fajraj langoj,
dum la sirenoj veon gurdas,
Ĉielon mokas, Dion murdas...

Kabanoj etaj, sveltaj palmoj
nun torĉe lumas pro napalmoj
kaj sur altar' de "Kain-filoj"
martire mortas mil post miloj:
kadukaj paroj kaj infanoj
cindriĝas karbe en la flamoj,
la paca plebo en amaso
forspiras vivon pro la gaso,
ĉe venenitaj fonto, puto
skeletoj hantas nun kun muto,
vomtikle putras ĉio bona
je gloro de l' justem' "usona".

Ve! Incendio monddanĝera!
alarmas krio malespera...
De land' al lando kuras famo:
Inund' minacas pro l' Malamo!
En aĉa ligo kun perfido
revenis monstro de l' milito,
neglektas surde la proteston,
preparas ĉie fajroneston,
potencavide, sin mem trude
diboĉas sange... fajrolude...
Hororo de l' piromanio,
ve!, flagras nun en Vjetnamio.

Kun fajro ludi malprudente;
la ardaj sparkoj krozas vente...
Primoke la armilan baron
per ili flugas trans la maron
por nestofara venĝa flirto
mortvoke ruĝe fajrobirdo...
Je ĝia kriĉ' ekflagros flamo,
ĉe vi cindrigos la Malamo,
karbiĝos viaj luksaj hejmoj,
verŝiĝos sang' el frataj vejnoj,
la eksportita incendio
revenos, ve! el Vjetnamio.