Lamento en tombo ombra
(Ĉenrimado en morna aŭtuno)

La nokto oktobra, ho, brakumis
al si la silenton en tombo ombra;
traeĥis ekkiso izola sola...

Lamente en tentotona vibro
riproĉe pro ĉerka karcer' en tero
respondis ondante la kant' fantoma:

"Ne veku! Ve, kuŝ' sub pluŝo ŝima,
marmora ornamo mortinton tenas;
susuro, murmuro sur muroj mutas...

en fund' profunda de dormo morna
eĉ ardo de Marto martire mortas
kaj gajo de Majo senhelpe velkas.

La amo amorfa nur orfa famo;
nur surda absurd' en silent' sensenta.
Mortinton kortinto ne tentas tombe!

Ne venu! Vevortojn portu foren!
En ripoj ripozas ne ni: nenio!
Sen korpa kor' polvas volvaĵ' ostvolba.

En tombo jen ombro trovas rodon;
detere eteren sen tim' animo
evitas, de vi for, deviojn vivajn.

Alsalti al tia dia alto
aŭ fali al tomba bazalto vanas;
nur mason amaso masonas tomben.

Por trovi min, ho, vi min trovindis,
ĉar en vi, envia vivanto, fia
vantemo tenĉenas en masko koron.

Spirito pri mita rito ridas;
nur vermojn kaverno eterne fermas.
Ridinde min de vi funebri febre...

Ne pensu en suna bril' pri l' vintro!
Vin trovos ostaro staranta hante
por tenti vin per tim' impertinente."



Lamento en tombo ombra pravas;
ve-kanta vekanto, ve!, vanon vartas
ardante en sankte artista tristo.

La nokto oktobra nigre migris...
tri griloj miltrile en fendoj plendis...
sunlumon al mondo lum-ondo donis...