Memore pri amiko fidela

Amiko estis ci, la plej fidela,
trovita iam vintre sur la strato;
cin vestis pelta felo blanka, bela
ci servis kun pretec' sen falsa flato.

Cin BIĴU nomis mi, ho, mia hundo;
sub tablo ĉe piedoj ci modestis,
en cia varma, hunda korprofundo
ĝismorta amo al gemastroj nestis.

Cin ŝatis ĉiu, ci neniun mordis,
petolis kun infanoj lude boje,
ŝtoneton forĵetitan ci reportis,
katidon orfan eĉ mamnutris foje,

kaj dum promen' ci gaje salte migris,
triumfe svingis voston post retrotoj
ĝis iun tagon la sunhel' eknigris
kaj pelis nin en kelon prusaj botoj.

Dum sube en mallum' ci vigle gardis
ĉe keloparto kofrojn kaj matracojn,
ekstere la "homfratoj" venĝe ardis,
abunde ŝutis ŝtalajn ovdonacojn.

Malsatis mute ni, suferis kune,
ci premis cin al kruroj por dorlotoj
kaj poste. Ve, pro boj' defenda pune
mortvundis cin jen par' da rusaj botoj.

Jam pasis jaroj, tamen mi memoras
pri ci, tre kara besto, hund' amika;
post cia mort' funebra penso ploras
pro homa sort' parenca kaj tragika:

sub botoj pro la kalkanumoj feraj
estiĝas ja profundaj mortaj vundoj;
ni, homoj, en barakto senesperaj,
tre ofte sentas nin mizeraj hundoj.