Saluto
(Al la Internacia Virina Konferenco en BUDAPEST)

Saluton al vi, kara rond' virina,
en packonstrua lando de l' hungaroj!
Vin, gente lingve fremdajn, voĉ' fratina
invite vokis al komunaj faroj.
Komprenis vi la voĉon helpokrian,
ĉar nin danĝero sama nun minacas,
ĉar vidas vi fantomon historian:
al ni kranio nuda nun grimacas.

Atomvekitaj uraganoj muĝas
sub tero, super maro, en Saharo;
potencavida malprudento juĝas
pri Vivo kaj Pereo de l' HOMARO;
hibrido de l' Ĉielo kaj Infero
sur homa digno tretas, ĝin frakasas;
el fungoformaj nuboj super Tero
la vivkripliga suko pluve falas.

Jen tion vi, virinoj, akre sentas;
en vi vigilas la patrin' eterna.
Ŝi igis veni vin, ĉar Ŝin turmentas
konjekto pri l' milito viveksterma.
La sortsameco kaj ribelo rajta
kunforĝu vin, virinoj, en batalo!
Ne gravas diferencoj rasa, trajta;
nun gravas sole homa solidaro!

Al solidaro homa, senarmila
la vivoĝoj' radios BELON, BONON;
en kunlaboro VIVO iĝos brila,
moralo nova levos supren HOMON.
Do, for armilojn! For la atombombon!
Ni frate volas vivi sen minaco,
ne krei plu el filoj hekatombon,
sed kune verki ĈARTON de l' MONDPACO.