Tosto

Per osta gesto frostasigne
skelet' giganta vokas min...
Do versu vinon, por ke digne
mi povu tosti ĉe la fin'!
La Vivo estis aĉe bela:
grimacoriĉa komedi'.
Per stulta koro revopela
kaj sentabund' min plagis Di'.
El tiu doto mi disipis
kaj ju pli mia sango bolis,
des pli dividi min mi volis,
pro fremdaj kulpoj min punvipis.
Do versu vinon ĝis glasrando!
Naniĝas noblo, celo, grando,
postrestos nur en Vivteatro:
senpulsa koro kun cikatro.
Per sola gluto
ĝis lasta guto
mi trinkos ĝin
je fia fin'!

Knabina rondo kisamema
kun ĉasta ĉarmo sen pudor'
post riska ludo, flirt' edena
facile tuj min lasis for...
sed min, al kiu koro ligis
per sopirĉena manoten',
eĉ dum jardekoj Viv' disigis:
Moral' filistra, ĵurkaten'.
Nun vi, emindaj mortaj, vivaj
jam pasis for ĝojdona bunto,
nin signas grizo, sulka frunto
ni restis, ve, ĉe l' font' soifaj...
Do verŝu vinon ĝis glasrando!
Vaniĝis am', korvarta kanto;
postrestos nur en Vivteatro:
senvivaj sentoj en vortkadro.
Per sola gluto
ĝis lasta guto
mi trinkos ĝin
je fia fin'!

Amikoj, kamaradoj karaj,
kun grizo, kalvo kaj senil',
se donas sin okazoj raraj,
ridinda ŝajnas nia stil':
papage ni sensence klaĉas,
kun poz' troigas pri l' merit',
paseon "gloran" ni remaĉas,
junule blufas eĉ pri l' lit',
sed fakte ni suferas aĉe
kaj ĉiun "li"-n pro "ŝi" envias,
en ni senvoĉa koko krias
pri propra rubo: ho, domaĝe!
Do versu vinon ĝis glasrando!
Nuligas rango, pozo, vanto;
postrestos nur en Vivteatro:
malplen' perfekta eĉ sen kadro.
Per sola gluto
ĝis lasta guto
mi trinkos ĝin
je fia fin'!