Alo Dino kaj la edzina ruzo
armena fabelo

«Kara edzo, Alo Dino,
kion vi preĝpetas?»
«Ĉiutage, ho, edzino,
mi de Dio petas,
ke Li donu pluvon, sunon,
al la agrosulko,
for de hejmo tenu punon;
estu lardo, bulko!»

«Estus saĝe, Alo Dino,
en la preĝon plekti:
kontraŭ ruzo de l' edzino
volu min protekti!»
Li priridis moke brue
vortojn de l' edzino:
«Peti tion superflue!»
diris Alo Dino.

Ŝin ofendis tiu rido,
eĉ diable tiklis
kaj ŝercema venĝospito
en ŝi tuj ekviglis.
Do ŝi pensis: «Alo Dino,
montros mi instrue,
ĉu pri ruzo de l' edzino
preĝi superflue?»

Dum sur kampo Alo Dino
pluglabore ŝvitis,
ĉe vendisto la edzino
belajn fiŝojn vidis
kaj el ili ŝi aĉetis
je la propra plaĉo,
sed vivantaj ilin metis
al — tagmanĝa kaĉo.

Lin sub arbon kun afablo
vokis ŝi invite:
«Alo Dino, ĉe tuk-tablo
manĝu apetite!»
Dum en ombro li tagmanĝis
grasan kaĉon, bulkon,
fiŝojn ruze ŝi aranĝis
en plugotan sulkon.

Post foriro de l' edzino
kaj post buŝoviŝoj
ree plugis Alo Dino
ĝis trovo de l' fiŝoj…
Hej, sed kiam el sub tero
vivaj fiŝoj venis,
mirfrapite pro l' apero
tuj li duonsvenis.

«Dio sankta! Jen miraklo!
Brile ĝi atestas,
ke pro Dio eĉ en agro
vivaj fiŝoj kreskas».
Hejmen portis la «miraklon»
nia Alo Dino,
rakontinte la spektaklon
diris al l' edzino:

«Se jam Dio fiŝojn donis,
ilin mi profitu».
Lip-lekante li ordonis:
«La «miraklon» fritu!
Ĉar mi volas eĉ festeni,
estu fajna vino!»
Kapjesante lin kompreni
montris la edzino.

Por tagmanĝo la edzino
friton do plenumis,
sed ne manĝis Alo Dino:
ĉion ŝi konsumis…
Tre malsata Alo Dino
vane nur atendis
je frititaj fiŝoj, vino…
Grumble li lamentis:

«Nu, la fiŝoj, kie restis?»
urĝis Alo Dino.
«Fiŝoj? Kiaj? Eĉ ne estis!»
miris la edzino.
«Pro Diablo! Fiŝoj miaj,
el sub ter' plugitaj».
«Edzo kara, vortoj viaj
ŝajnas stulte spritaj».

«Stulte spritaj?» kriis Dino
kaj bastonon prenis,
sed je kriĉoj de l' edzino
la najbaroj venis…
«Helpu! Min li volas bati!
Agas li saĝperde!
Volu helpi, min kompati!
Li frenezas certe».

La najbaroj Alo Dinon
lukte boksis, bridis,
kiam bati la edzinon
preta lin ekvidis.
«Do, virino, al ni diru,
kial li koleras?»
«Lin demandu! Li mem diru,
kial li kverelas?»

«Mi ja diros, virinaĉo»,
por si pledis Dino.
«Mankis ĉe tagmanĝa kaĉo
fiŝoj miaj, vino!»
«Kiaj fiŝoj ili estis?»
la demando flugis.
«Kiaj en la agro kreskis,
kiujn mi elplugis».

Post respondo tuj konsente
jesis ĉies kapo:
«Nun ĉe Dino evidente
rustas cerboklapo».
Liajn manojn kaj piedojn
oni ŝnure ligis,
neglektante sakrojn, petojn
tuj lin rehejmigis.

Ĉe kolono sur verando
starte Alo Dino,
kiam al li kun demando
turnis sin l' edzino:
«Nu, ĉu saĝe, Alo Dino
en la preĝon plekti:
kontraŭ ruzo de l' edzino
volu min protekti?!»

Alo Dino klinis kapon,
iĝis pia viro,
ĵuris preĝi ĉiun tagon
dece laŭ deziro,
ĉar de tiu damna tago
sciis Alo Dino:
estas plej infera plago
ruzo de l' edzino.