Kiel fariĝis la blanka homo?
negra fabelo

Kiam la Temp' ne havis nomon,
komencon, fazojn, finon,
la Dio kreis — nigran homon
dirante la destinon:
«Al vi la bestojn kun ĝangaloj
mi donas nun donace,
eĉ riĉon de la montoj, valoj
por vivi bone, pace.
La paradizo de l' tropiko
al negroj apartenas
ĝis fraton frate en kunligo
la buŝo, koro tenas».

Du fratoj foje el la valo,
kiel ebono nigraj,
ĉasadis kune en ĝangalo
sur vojoj spure tigraj.
Ĝemeloj ili, sed interne
du malaj mondoj estis:
ĉe unu noblo en li ferme
kun bona volo nestis;
ĉe dua ruzo kaj avido
superis ĉiun senton,
li pagis fidon per perfido,
neniam havis penton.

Rivaloj estis la ĝemeloj,
knabinon saman volis,
sed ŝi dum svataj amkvereloj
nur ridis kaj petolis:
«Mi ne elektos, sed vi sciu,
ties edzin' mi estos,
kiu en ĉaso venkos, kiu
pertigrofel' min vestos!»

* * *

Kutimo estis tiapreze
akiri la amŝancon;
tial la fratoj ĝangalmeze
ĉasante tenis lancon.

L' unua brave kaj ĉasarde
inter lianojn paŝis;
la dua ruze, tre singarde
post frata korp' sin kaŝis.
Subite ega tigro saltis
sur dorson de la dua…
Je helpokri' sinturne haltis
lin savi la unua
kaj li per lanco, sed batale
la tigrokoron trafis,
gajninte ŝancon eĉ lojale
la fratan vivon savis.

Sed danka sento en animo
de l' dua fate dormis;
instige lin al aĉa krimo
ĵaluzo murda ŝtormis.
Dum senfeligis sian predon
la ŝancgajninta frato,
la dua planis jam rimedon
ĝin ŝteli sen kompato
kaj postrestante tuj kruele
mortpikis li per lanco
kaj sinvestinte tigrofele
jubilis pro l' amŝanco.

Li henveniri sin preparis
sen pento, sen riproĉo,
kiam mem Dio vojon baris
kaj tondris Lia voĉo:
«Ah, kion faris al la frato
ci, aĉa kaj maldanka?!»
Li sen respond' kun timtremado
paliĝis krete blanka.

* * *

«Por puni stigme perdu signe
la nigron de l' ebono!»
Dum tion diris Di' indigne,
fariĝis — blanka homo.