Knabinoj de Muhu
estona fabelo

Ĉe mara bord' de Estonio,
sur Muhu, insulet' proksima,
legende vivas historio
pri pens' bizara, junulina.

Jam pasis pli ol du jarcentoj,
ke post milito sveda-rusa
vandalan krudon de l' taĉmentoj
tuj sekvis plago pune plusa.

La revenintojn el la marĉo
atendis hejmoj cindriĝintaj.
En procesie laca marŝo
nur trenis sin la hejmperdintaj.

Dum veo… preĝo… sakro ĝemis
kun peto… pugnoskua gesto,
ŝtelire nova monstro venis,
falĉil-armila gast': la pesto.

Abunde la falĉil' rikoltis
pasante plu de lok' al loko;
pri ĝia tiranec' heroldis
arme' kadavra sen tombroko.

Nek preĝo, nek ribelo helpis;
surdmuto regis en Ĉielo…
Responde nur la hundoj jelpis,
ululis strigoj sub la steloj.

Vilaĝoj senhomiĝis tute…
Forkuri senespera ŝajnis;
fuĝanto spita absolute
en lok' alia samon gajnis…

Sed malgraŭ morno kaj hororo
la herboj, arboj freŝe verdis,
bukedo kampa sub sunoro
neniom el la ĉarmo perdis…

Simile al la bunt' de l' kampo
sur plac' de l' balancil' vilaĝa
knabinoj staris kiel stampo
pri venkovolo vivoplaĉa.

Knabinoj dek du — mem juneco
kaj vivofontoj korpiĝintaj —
jam pretaj doni sin kun deco
al viroj paruliĝi indaj…

Knabinoj dek du… Sed dek-tria
de l' stratofino proksimiĝis…
Funebris jam mieno ŝia…
Por scii certan ja sufiĉis.

Ĝemelfratino ŝia pasis
de tero for al transa spaco
kaj orfe sola ŝin postlasis
por tremi plu pro mortminaco.

Knabinoj dek du sin retiris
kaj time gapis al dek-tria,
sed jen el ili Ebu iris
renkonti ŝin kun koro kria:

«Al nia rond' mi vin invitas.
Ne timu preni mian manon!
Ni saman sorton ne evitas
eĉ nin tirante en kabanon.

Se morti devas, mortu saĝe
kaj inde al knabino brava!
Ekiru rekte kaj kuraĝe
al Morto, nin de pesto sava.

De pest' strangoli vin ne lasu,
ne iĝu nur ŝvelaĵ' por hundoj,
tra vejnoj formikar' ne pasu,
nek bekoj boru en la vundoj!

Ni restu belaj kaj, neglekte
detruan tuŝon de la pesto,
la brakojn al la brakoj plekte
ni kune marŝu al finfesto!»

Dek tri knabinoj hejmenkuris;
post hor' revenis al la placo.
La vangoj pro l' rapid' purpuris,
okuloj ardis pro l' aŭdaco.

Revestis sin dek tri knabinoj,
sin freŝe lavis, harojn kombis;
kun kronoj kaj en blankaj linoj
princine belaj ili pompis.

La buntaj ŝtrumpoj, lanaj jupoj
samritme ondis ĉiupaŝe
kaj ili ŝajnis anĝelpupoj,
de Di' ŝtelitaj teren kaŝe.

Surplace ili faris ĉenon;
al ĉiu brako brak' sin plektis
kaj stratolarĝe la promenon
al maro ili ekdirektis.

«Fratinoj, supren kapon, koron!
Spitante peston ĝin ni mokos.
Jarcentoj gardos la memoron
kaj nin al Vivo reprovokos.

Fratinoj kantu, sed plenvoĉe
laŭdante vivon pro la Vivo!
La kantoj sonu senriproĉe
dum marŝas ni sur vivdeklivo».

Plenpulme kantis la knabinoj
marŝante inter domoj fulgaj;
malice mutis la ruinoj
kiel kripluloj senindulgaj…

Korŝire sonis kanto gaja
pri vivobelo, juna amo,
paruldonaca tempo maja,
pri dolĉa kuno en kabano…

Dek tri knabinoj ornamitaj
atingis golfon de la maro
kaj senhezite pestospitaj
sin ĵetis marŝe al ondaro…

De paŝ' al paŝo dum la marŝo
la kanto eĥoserĉe sonis
ĝis voĉoj de l' funebra farso
formorte en marakvo dronis.

Super la akvo ondodanca
malsataj mevoj kriĉe krozis,
sur la surfaco ondbalanca
florkronoj dek tri flosis… flosis.