Mahadeva kaj la unua virino
hinda fabelo

Mahadeva, la pradio,
tre tedita de l' Nenio,
post decido kreon ludis:
la Malplenon li plenŝutis…
Li, la magiisto spaca,
prakoleg' de l' foirplaca,
Sunon, Lunon aperigis,
fajrajn diskojn diskurigis….
Tiel — por pli iluzia
piroteknikaĵo dia —
steloj en senlima vasto
tien reen kun lumkvasto
spiralmove dancis febraj
sur mil vojoj nevideblaj.
Jene en la densa nigro
komenciĝis ŝvebo, migro,
en koloroj tre diverse
radiadis Lum' disperse,
kaj trabrilis dia Helo.
Preta estis la Ĉielo.

Mahadeva, la pradio,
jam el astra Materio
knedis Teron, nian mondon.
Li skulptadis valon, monton,
elkavigis lagon, maron,
fingre boris la grotaron,
poste grace sur surfacon
disen donis di-donacon:
al aero — blukoloron,
al ebeno — herbon, floron,
al la valo — la profundon,
al montalto — neĝabundon,
al la maro — tajdan kreskon,
al la ondoj — blankan kreston,
al la humo — la fekundon,
al la Tempo — la sekundon,
al la vento — fajfo-sonon,
al tropiko — varmo-zonon,
al polusoj — krudan froston
al la Vivo — mortokoston.

Mahadeva, la pradio,
revis nun pri rava io.
Do lilion li deŝiris,
al ĝi sian penson spiris
kaj ĵetinte ĝin en maron
li atentis la ondaron…
La lilio lante flosis,
ondlulate ĝi ripozis,
sed subite el ondkresto
rave levis sin sen vesto
kiel la lilio blanka,
kiel ondoj rapidlanga,
kiel Belo kordetrua:
Virineto la Unua.
Borden kuris ŝi senpeka,
eĉ mirakle — tute seka.
(Ho, de tiam, jen fatalo,
ke virino el skandalo
ĉiam venas — tute seka;
nur la viro restas — peka.)

Mahadeva, la pradio,
ŝin aprobis per ĝojkrio:
«Mi revo korpiĝinta,
ci sukcesis admirinda!
Ciaj ĉarmo kaj naivo
estu la ridet' de l' Vivo
Pri destino ŝi konsentis:
«Jen eĉ dio komplimentis!
Bela estas mi, tre bela,
en la mondo eĉ plej bela!»
Paradante kiel pavo
paŝis ŝi kun vanta gravo,
ŝi agnoskis sen aplombo:
«Nu, beletas ankaŭ mondo!»
Sed kiam la tago pasis,
la feliĉo ŝin forlasis;
tedis ŝin la muta miro,
kaptis sin je Voĉ' — sopiro.
Ŝi komencis jam lamenti,
al la dio iris plendi:

«Mahadeva, dio granda,
al Ci venis mi plendanta!
Honte je dia prestiĝo
min muelas — malfeliĉo!
Bela estas mi, tre bela,
ne ekzistas ja pli bela,
sed nenio ĝin prifestas…
Ah, mi malfeliĉa estas!»
Mahadeva pensis, pensis
kaj la mankon tuj kompensis,
kaj li kreis — kantobirdojn
por laŭdigi ŝiajn virtojn…
Korkaresaj kantoj ekis,
ŝin flatante ĉie eĥis.
Pasis ne pli — duontago,
jen incitis ŝin imago,
ke glorado ne sufiĉas.
La virino relamentis,
al la dio jene plendis:

«Mahadeva, dio granda,
al Ci venis mi plendanta!
Bela estas mi, tre bela,
la perfekto subĉiela…
Distras min la birdotrilo,
sed min pikas — maltrankvilo.
Kia belo estas tio,
se imitas ĝin nenio?!»
Mahadeva pensis, pensis
kaj la mankon tuj kompensis;
jen kreiĝis — parodio
pri virino — la simio.
Ĝi imitis kaj grimacis…
La komiko al ŝi plaĉis.
Dum ĝi ŝin, ŝi ĝin imitis,
la virino ĝoje ridis…
Pasis ne pli — kvarontago,
instigate de l' imago
ŝi kuregis al la dio
plende peti lin pri io:

«Mahadeva, ĉiopova,
revas mi pri io nova!
La simio, birdotrilo
ne sufiĉas por trankvilo.
Pensu, estas mi tre bela,
ne ekzistas ja pli bela,
tion Ci mem devis senti
kaj post kreo komplimenti.
Superombru Cin kompreno!
Mankas al mi — ĉirkaŭpreno!
Mahadeva pensis, pensis
kaj la mankon tuj kompensis.
Milde sible kiel tento
jam alglitis la — serpento.
Al ŝi flate, peton solve
sin ĝi premis ĉirkaŭvolve.
«Nu, jes, estas tre feliĉe,
sed… — ŝi kriis — nesufiĉe!»
Do al dio ŝi rekuris,
plendis, petis, eĉ postulis:

«Mahadeva, plenpotenco,
por la Belo konsekvenco,
ke ĝi vekas ja — envion!
Nun mi devas timi ĉion.
Mia belo admirata
devus esti eĉ gardata,
ĉar atenco min ektrafus,
se defendon mi ne havus».
Mahadeva pensis, pensis
kaj la mankon tuj kompensis.
Donis li por ŝi patronon
tuj kreinte la — leonon…
Ĝi ŝin sekvis ĉiupaŝe,
kaj tremigis. Ŝi do kaŝe
jam decidis fari finon,
ne plu havi ĉiam timon.
Kiam pasis — unu horo
kuris ŝi al la Sinjoro
kaj komencis tuj lamenti,
ree peti, ree plendi:

«Mahadeva, dio granda,
min, ho, estu kompatanta!
Min mi sentas mallibera!
La leono, tre danĝera,
ne nur firman gardon donas,
sed ĵaluze min spionas.
Pensu, min nenio amas
kaj mi por nenio flamas!
Se Ci donis al mi koron,
donu al ĝi — kortrezoron!»
Mahadeva pensis, pensis
kaj la mankon tuj kompensis,
ĉar ne pasis eĉ sekundo,
jen aperis — eta hundo.
La virino ridis, ĝojis,
dum la hundo flate bojis,
salte dancis vostosvinge
kaj kuradis ronde ringe.
Ŝi jubilis el korfundo:
«Cin mi amas, ĉarma hundo!»

Pasis ne pli — kvin minutoj,
kaj ŝanĝiĝis la kondutoj,
ĉar deziri ŝi ne povis,
tutan mondon teda trovis.
Jen ŝi prenis do bastonon,
batis hundon kaj leonon…
Hundo boje tuj rifuĝis,
la leon' forire muĝis.
Ŝi nun ĉiam pli kolere
furiozis plu forpele;
ŝi ekdraŝis kiel lenton
la simion kaj serpenton…
Sible la serpent' forglitis,
la simio forrapidis.
Senindulge en arbaron
pelis ŝi eĉ la birdaron
kaj ĉagrene — kion fari? —
lasis ŝi sin terenfali
kaj ekploris senkonsola
ĉar ŝi restis tute sola:

«Mahadeva povoriĉa,
estas mi tre malfeliĉa!
Mi kondutis… jes, kaprice…
Nu, ne tro, sed jen malice
ĉiu besto nun forestas…
Fakte tio jam atestas,
dum ekzistas vol' libera,
vanos esti — la plej bela.
Por mi kreu beston tian
(ĝi ne havu volon sian),
kiu devus al mi flati,
kiun rajtos mi eĉ bati!»
Mahadeva strebis pensi,
«kiel mankon nun kompensi?»
Fine — ĝentilhome cede —
kreis beston li laŭpete,
eĉ la plej humilan specon
(ne la viron!) nur la — edzon.