Pigra Petro
rusa popola fabelo

Petro estis grasa knabo
kun pomvangoj, dika kapo;
post satiĝo li senage
ronke dormis nokte, tage.

Paĉja digno se admonis,
panja mildo tuj oponis;
ŝi ne ĉesis lin trovarti,
eĉ de vento ŝirme gardi.

Tiel kreskis li plenaĝa,
sed tre pigra, ne tro saĝa;
eĉ al manĝo li penpove
trenis sin nur limakmove.

Li altiĝis laŭ staturo
kiel inter domoj — turo;
lia forto ŝajnis bova,
sed por la labor' senpova.

Foje monon li bezonis,
sed la patro ĝin ne donis:
«Kiu volas grandsinjori,
devas peni kaj labori.

Eble scias vi, verŝajne,
mono venas laborgajne;
se ĝin havi vi ne penis,
ĝi foriras kiel venis.

Mi konsilas, rememoru,
unu rublon perlaboru
kaj mi tiam, ne plifrue,
donos plion kontribue!»

Petro pensis — aĥ, kruele! -
kaj li kuris tuj ribele
al la kara panjo plendi,
helpon de ŝi nun pretendi.

Kiel ĉiam, la patrino
premis lin al sia sino
kaj karesis, kisis multe:
«Paĉjo agas iom stulte».

Lin persvadi ŝi promesis,
sed ĉi-foje ne sukcesis,
ĉar la patro tre obstine
tiel ŝin rifuzis fine:

«Hej, virino kokin-mensa,
tia amo senpripensa
kovas en la knabo pekon!
Mi ne donas eĉ kopekon».

Kiel helpi, kion fari,
patran spiton nun ripari?
Panjakore ŝi cerbumis
kaj planeton ekplenumis:

«Ho, fileto, mia kara,
paĉjo estas nun avara,
sed ni povas saĝon uzi,
lian volon superruzi.

Jen mi ŝovas en poŝeton
unurublan bankbileton;
por ne fasti dum la tago,
lardon havos vi en sako.

Iru kampen nun libere
kaj revenu nur vespere,
al li donu tiun monon
kaj postulu la aldonon!»

Nu, al Petro la aranĝo
plaĉis tre, do tuj post manĝo
frumatene kampen iris,
sin sub ombron li entiris.

Tie dormis li trankvile
dum la suno ardis brile;
post kiam ĝi subeniris,
ankaŭ li mem hejmeniris.

Tuj la rublon li etendis
al la patro kaj atendis
je aldono promesita…
Sed la patro restis spita.

Li la rublon geste petis,
poste ĝi en fornon ĵetis,
moke diris kun rigoro:
«Ĝin vi gajnis sen laboro!»

Kion fari? — Petro pensis,
tagan dormon rekomencis,
sed la panjo lin senbrue
flustre vekis jam tre frue:

«Jen, fileto, en poŝeto
unurubla banbileto;
kuko, koko en pansako,
ke ne grumblu la stomako.

Sed nun zorgu dum reveno
pri postsignoj de ŝvitpeno;
certe ŝajnus tre utile,
se vi ŝmirus vin argile…»

Li do agis laŭ konsilo
kaj sin ŝmiris per argilo;
post tuttaga nenifaro
li revenis de kamparo.

Li la rublon tablen metis,
ĝin la patro fajren ĵetis,
ree mokis kun rigoro:
«Ĝin vi gajnis sen laboro!»

Kion fari?… Ŝultrotire
dormi iris li trankvile,
sed lin dormo nun evitis,
li pensadis kaj decidis.

En krepuska horo frua
ĉe kok-krio la unua,
pigra Petro eĉ tre vigle
al vilaĝo marŝis migre.

Inter domoj li zigzagis,
laborserĉe haltis, vagis;
li balais straton, korton,
sakportante streĉis forton,

fosis, plantis en ĝardeno,
ĉaron tiris kun ŝvitpeno,
dek-kopekan kapitalon
gajnis puriginte stalon.

Cent kopekoj, unu rublo!
Cent moneroj nur el kupro!
Tamen ŝajnis orvalora
sumo post la tag' labora.

Li aspektis laca, vere;
sed li tenis sin fiere:
«Jen la rublo! Do kalkulu!
Pri mi moke ne skrupulu!»

Sed la patro tamen dubis,
la monerojn ĵete ŝutis
en la fornon kun rigoro:
«Ĝin vi gajnis sen laboro!»

Petro saltis post sekundo
neatente pri brulvundo
preni el la ardaj cindroj
cent kopekojn per la fingroj.

Dum pri tio li klopodis,
patra ĝojo jen eksplodis:
«Tiun rublon, nun mi vidas,
por laboro vi meritas.

La aldono ne forestos.
Eĉ ni gaje kune festos.
Vi fariĝos viro brava,
devoscia, honesthava».

Depost tiam — diro migras —
pigra Petro ne plu pigras,
sed volonte kun fervoro
ĉiam pretas por laboro.

Famo pri li eĉ asertas,
kion li mem ĝoje spertas,
ke post tiu grava ŝanĝo
por li gustas pli — la manĝo.