Servo de S. R. K.

Niki Bere demetis la pezan martelon por forviŝi la ŝvitperlojn de la frunto. Lia rigardo haltis momente ĉe robusta figuro, staranta kelkpaŝojn for de li sur la trotuaro. La rekono surprizis lin, eĉ kaŭzis certagradan ĝenon. Dum la gantumita mano duone kaŝis lian vizaĝon, li spionadis al la malnova konato. Malagrable! Ŝajnas, ke ankaŭ li rekonas lin, eĉ li iom mire, iom observe gapas al li. Efektive neagrable!
Kvankam Niki Bere havis puran konsciencon, tamen la obstina observado de tiu konata okulparo tremigis lin. La fantomo de la pasinteco staris tie sur la trotuaro kaj en la kapo de Niki zigzage trafulmis la memorbildoj pri liaj aferoj dum la lastaj du jaroj. Li retrankviliĝis. Nenio embarasa, nenio suspektinda okazis dum tiu tempo. Vere, tentoj ja ne unufoje ĉirkaŭdancis lin, sed la tentojn li kontraŭstaris, la okazojn preterlasis.
Efemera rideto kurbigis liajn lipojn. Nu, la fantomo povas laŭplaĉe observadi! Niki Bere, la iam fama "magnetmana Nik" malaperis por ĉiam kaj depost du jaroj li sekvas novan vojon. Verdire, tiu vojo ne ĉiam kontentigas lin, ĉar ĝi estas laborŝvita, por facilanimuloj eĉ tro zorgoplena por esti kontenta pri ĝi, tamen ĝi estas vojo irebla kaj sekura. Ĝuste tiu ĉi momento pruvas tion kaj Niki ree prenis la martelon kaj kun pliigita fervoro li komencis batadi la kapon de la najlego.
Longaj minutoj pasis. Niki ne levis sian rigardon, ŝajne li dronis en la laboro, tamen li instinkte sentis, ke la fantomo proksimiĝis, haltis malantaŭ li.
— Nu, Nik, kiel mi vidas, vi nun laboras — sonis basa vira voĉo tute milde.
— Jes, ini laboras — respondis Nik, sed li ne turnis sin for de la laboro.
— Kaj nokte, Nik, kion vi faras nokte?
— Mi dormas. Kion mi povus fari post tia peza laboro?
— Mi ĝojas, ke vi tiel persistas, tamen mi havos miajn okulojn sur vi! Atentu pri vi!
— Superflue! Virino spionas miajn paŝajn.
— Ĉu virino?
— Jes, kaj kia virino! Tia... tia preĝejanima.
— Ĉu vi edziĝis?
— Ankoraŭ ne, sed... sed mi patriĝis... Mi havas okmonatan filon.
— Interese! Do la preĝejanima virino patrigis vin sen geedziĝo. Iom strange — kaj la basa vira voĉo vibris pro retenata rido.
Kvankam Niki ne vidis la ironian mienon de la obstina demandanto, tamen antaŭ li aperis ties ridanta vizaĝo. Niki sentis, ke estas necese klarigi la situacian por defendi sian virinon.
— Ne miskomprenu! Geedziĝo okazos!
— Kiam? Post la apero de la dua ido. Ĉu?
— Nu, tiam, kiam la virino permesos... ŝi ankoraŭ ne fidas min… kaj kiel ŝi diris, ŝi ne volas, ke la patro de ŝia filo estu malbonfama fripono... Nun mi havas la provtempon. Ĉu vi komprenas?
— Ne tute. La patro ja tamen estas vi.
— Jes ja, sed la filo havas la honestan nomon de la patrino. Jen tiel! Granda diferenco! Ŝi ja povas nei mian patrecon ĉe pridemandado. Ĉu vi komprenas? Kaj… kaj mi treege volus, ke mia filo ne hontu poste pri mia nomo. Ĉu komprenite? Ĉar vidu, ni tre dezirus, ke li fariĝu inĝeniero aŭ kuracisto. Jes, tiel ni volas kaj tiel estos — kaj Niki rekomencis la fervoran marteladon.
— Interesa virina filozofio... vilaĝanina romantiko... Ĉu vi renkontis ŝin dum dimanĉa posttagmezo sur benko de la urba ĝardeno? Ĉu?
— Ne! En la lito... en mia lito... pli precize, en nia komuna lito. Ŝi ja devenis de honesta familio... iam ŝi estis fraŭlina moŝto...
La rido nereteneble eksplodis el la scivolema demandanto.
— Fraŭlina moŝto, preĝejanima knabino, kiu konatiĝas en lito kun la " magnetmana Nik", kun la plej fama kasrompisto... en la komuna lito... Nik, vi fariĝis sentimentala bovo. Hahaha!
Niki Bere demetis la martelon, turnis sin al la ne resopirata konato, kiu iam ne unufoje torture pridemandis lin kaj pro kies lerteco li pasigis resumante ses jarajn inter la muroj de karcero kaj pundomo. Li rigardis rekte al la iam timata okulparo kaj serene ridetis.
— Vi ree eraris... Via konkludo refoje viktimiĝis pro la ŝajno. Mi volonte rakontos al vi tiun idilion en la komuna lito, se vi nepre deziras scii... Ne ĉiutaga historieto... Mi benas tiun tagon... Jes, tiel!
La voĉo de Niki impresis emociigita de la rememoro. La robusta fantomo, la atletstatura detektivinspektoro interesate fiksis sian rigardon al la krude belaspekta vizaĝo, sur kiu nun eĉ nuanco de ĝia konata ironio mankis. Li prenis el la poŝo sian cigaredujon kaj el ĝi li prezentis cigaredon al la iama krimulo.
— Nu, parolu, Nik! La afero vere interesas min... Ekfumu do!
Niki faris rifuzan geston.
— Dankon! Ne koleru, ke mi ne akceptas proponatan cigaredon. Tiu gesto via rememorigas min pri la pasinteco. Ĉiam vi tiel komencis tiutempe la pridemandadon... Sed nun vi ne havas kaŭzon pridemandadi... nun ne detektivinspektora kaj malsukcesinta krimulo interparolas, sed du homaj konantaj unu la alian, el kiuj unu ne decas rememorigi tion, kio jam definitive pasis kaj la alia, kiu nepre devas forgesi sian iaman profesion por ne plu renkonti la unuan en lia oficeja ĉambro... Permesu, ke mi ekfumu el miaj propraj cigaredoj!
— Vi pravas iom, Nik! Nun mi ne havas kaŭzon. Do akceptu de mi fajron kaj rakontu, se vi mem volas — kaj li etendis sian flametantan poŝfajrilon al lia cigaredo.
— Dankon!... Mallonge dirite tiutempe mi laboris kiel nokta maŝinpurigisto kaj servisto en granda presejo... Tio okazis antaŭ du jaroj, iom post la ĉeso de la milito... La laboro ne estis malfacila, nek tre profitdona. Por eviti eventualan tentadon mi decidis ne reokupi mian malnovan bandejon, kie certe mi estus renkontinta kelkajn el la iamaj sambandanaj. Mi luis ĉe honesta vidvino liton por dormi. Ĉiumatene je la sesa mi revenis hejmen kaj ĝis la sesa posttagmeze mi rajtis uzi ĝin. Iun matenon reveninte mi ne povis okupi mian liton, ĉar delikatvizaĝan knabinon mi trovis en ĝi. Ŝiaj vangoj purpuris pro la febro. Ŝi estis la nokta luantino por la lito. Kion fari? Ĉu forĵeti ŝin, por ke mi rehavigu la rajtan luaĵon? Oni konas min kiel kavaliron komplezan al la bela sekso. Mi do cedis la liton al ŝi dum ŝia tuta malsanado, kelkfoje mi provis helpi ŝin per bagatelaj neniomkostaj servetoj. Dum tiu tempo mi kuŝis sur provizora kuŝejo, farita sur la planko. Ni kompreneble babiladis, ŝi rakontis sian vivon. Bone instruita filino de honesta familio ŝi estas, kiu dum la bombardado perdiis siajn gepatrojn kaj tutan hejmon, kiam ŝi deĵoris en la kontoro de transportfirmo. Ŝi restis sola, sen parenooj. Post la teruraj tagoj de la sieĝo malaperis eĉ ŝia kontoro. Por ne morti pro malsato kaj resti sur la vojo de la honestaj knabinoj, ŝi dungiĝis kiel helpvendistino en panejo. Kompreneble ŝi povis lui nur liton por nokto. Nun ni havas jam unu grandan ĉambron, kiun mi dividis per ligna mureto por havi aparte la kuirejon kaj modeste, sed sekure ni vivas. Ŝi denove estas kontoristino kaj mi, kiel vi vidas, laboras ĉe rekonstruado de la ponto, detruita de la germanoj. Ankaŭ ĉe la konstruado de la nova ponto mi laboris ĝis la lasta tago. Jen!
Ĉe la lasta vorto en liaj okuloj aperis fiera brilo, li streĉis la ŝultrojn je digna sinteno. La inspektoro vole nevole havis respekton al li kaj sincere miris pri la metamorfozo de la krimemulo.
— Bela persisto, Nik. Espereble vi alkutimiĝos al la honesta vivo. Estus domaĝe, se vi seniluziigus la preĝejaniman patrinon de via filo. Ĉu?
— Vi pravas. Ŝi ĉiutage diras al mi, ke nur tiu homo meritas la honoron de la socio, kiu konscience plenumas siajn devojn kaj laboras por la bono de la socio. Ŝi estas terure inteligenta virino. Tial mi laboregas dum la tuta tago.
— Kaj nokte?! La nokto estis ĉiam via tenta tempo.
— Mi diris jam, mi dormas... Ne havu skrupulojn pri mi. Mi decidis fari ion noble bonan por la socio kaj se ion mi havas en la kapo, tion mi faros, ĉar... ĉar mi treege dezirus, ke tiu forta knabo, mia filo, fine havu mian nomon honestiĝintan.
La cigaredoj forfumiĝis. La inspektoro etendis sian manon por amika premo al Niki, kiu senhezite kun kontento pri la honoro akceptis ĝin.
— Ĉion bonan por la estonteco, Nik, kaj vian virinon salutu de mi!
La fantomo forpaŝadis, Niki reprenis la martelon por plenumi la entreprenitan laboron kaj dum la tuta tago li ne laciĝis. Korkaresaj pensoj, fantaziaj planoj nutris lian energion. Post la fino de la taga laboro li rapidis hejmen. Survoje por momento haltigis lin sensacia raporto de iu gazeto. La titolo de la artikolo okulfrape, kompostita grandlitere, anoncis: "BANDO DE NOKTAJ SENVESTIGANTOJ DENOVE MINACAS LA SEKURECON DE LA ĈEFURBO"! Niki Bere subite sentis spontanan indignon.
— Aĉaj ratoj! Estus plejbone ekstermi ilin... Ataki kaj senvestigi pacajn laborantojn!... Fi!… Aĉuloj!
Ĉe la proksima gazetvendisto li aĉetis ekzempleron kaj legante la raporton, la unuan fojon en sia vivo, li havis revenĝan koleron kontraŭ la malamikoj de la socio.

*

Pasis semajnoj. Ju pli mallongiĝis la tagoj, des pli la noktoj fariĝis danĝerplenaj. La polico heroe batalis kontraŭ la postmilitaj simptomoj, sed ne ĉiam sukcese. Bonŝance, ke kelkfoje troviĝas personoj, kiuj helpas al la oficialaj gardistoj de la ordo, kvankam eĉ tiu helpo ne unuokaze ŝajnas esti mistera dum la lastaj semajnoj. Ĝuste pri tio la detektiv-inspektoro cerbumadis. Jam antaŭ tri tagoj du civiloj akompanis trimembran bandon al la centra deĵorejo kaj tie transdoninte la krimulojn kaj ilian pakaĵon rabitan, ili mem mistere malaperis. Letero, alveninta per la matena poŝto, eĉ plidensigis la nebulon ĉirkaŭ la afero.
La inspektoro nerveme ekpremis la butonon de la sanorilo kaj al la aperinta referanto li transdonis la aluditan leteron.
— Kiel vi opinias pri tio?
— Sinjoro inspektoro, mi raportas, ke la afero ŝajnas esti suspektinde mistera — kaj la referanto disciplinite tenis sin en "atentu"-pozo.
— Nu, jes, sed krome ĉu vi ne havas opinion?
— Sinjoro inspektoro, mi raportas, ke krome mi pensas, ke iu aŭ iuj helpas nin en la laboro — kaj la referanto eĉ plitroigis sian pozon.
— Nu, kara kolego, vi ne havas grandan fantazion, ĉar vi nur ripetis tion, kion pli frue mi mem esprimis pri la afero. Cetere bonvolu legi la leteron, ĉar ĝi riproĉas nin pro prokrasto de kvitanco.
La referanto neŝanĝanta sian pozon laŭte legis: "Al la ĉefpolicejo (kriminala aferejo), Loke. Estimata adresito, ni konfirmas la ricevon de la kvitanco pri la ricevo de pakaĵo, transdonita de ni la 24-an de januaro. Dankon! Bedaŭrinde pri la pakaĵo sammaniere transdonita de ni al la deĵoranta policano ĉe la ĉefkapitanejo la 3-an de februaro ni ne trovis la kvitancon en la proponita gazeto. Nepre sciigu nin pri ĝia sorto kaj samtempe kvitancu la transprenon de tiuj tri banditoj kaj tiun de ilia rabaĵo, kiujn ni liveris la 27-an de februaro al la centra deĵorejo. La kvitancon ni atendas en la gazeto "Vespera Heroldo". Altestime servo S.R.K. Notu, ke unu pakaĵo, konfiskita de ni dum la hodiaŭa nokta ĉasado, jam estas survoje al vi". — Fininte la legadon la referanto etendis la leteron al la inspektoro.
— Mi raportas, ke mi finlegis la leteron kaj...
— Kaj vi ne rimarkis ion karakterizan?
— Ne, sinjoro inspektoro.
— La stampon, kara kolego, la stampon! La ruĝan stampon, kies emblemo ŝajnas esti dika multiplika signo, la tri literoj, divide lokitaj: S R K.
— Efektive, sinjoro inspektoro. efektive! Tre interese! SRK, SRK. Kion signifas tiuj majuskloj?
— Ĝuste tion mi dezirus scii. Ĉu vi ne havas supozon?
— Sed jes, sinjoro inspektoro. Laŭ via permeso mi komunikas mian penson al vi.
— Nu, kuraĝe!
— Mi opinias, se la literoj estus SSRK anstataŭ la SRK, oni povus konkludi pri l hitleraĵo, nazi-afero, pri SS kaj...
— Sed, ĉar temas pri literoj SRK, via opinio estas iom sensenca. Nu, kara kolego, provizore aperigu la petatan kvitancon en la "Vespera Heroldo" kaj ni atendu je la bonŝanco... kaj cetere tiu mistera stampo kaj tiu pedanta precizemo pri la kvitancoj estas suspektindaj. Mi ne mirus, se malantaŭ la kulisoj sin kaŝus personoj, kiuj ĝuste tial estas tro precizaj, ĉar ilia pasinteco malfidon vekus kontraŭ ili. Kiel vi opionias, kara kolego?
— Absolute same, sinjaro inspektoro.
— Pardonu, mi forgesis, ke vi ĉiam havas la saman opinion, kiel mi.

*

Fruprintempa marta mateno estis, kiam la referanto iom ekscitite raportis al sia ĉefo, ke Niki Bere, la magnetmana, kaj lia amiko, Mateo Prinzel atendas en la antaŭĉambro kaj petas la sinjoron inspektoron akcepti ilin.
— Enlasu ilin!
La referanto malfermis la pordon kaj elkriis. Post momento en la kadro de la pordo aperis du invalide aspektantaj figuroj: Niki Bere kun dike bandaĝita kapo rememorigis la filmoheroon de la "Nevidebla homo" kaj Mateo Prinzel, kies maldekstra brako, same bandaĝita pendis fiksita per tuko al sia kolo. En la dekstra mano li tenis grandan paper-pakaĵon.
— Kio okazis al vi, Nik — iom surprizite demandis la inspektoro.
— Nu, li batis pli frue ol mi — Nik rimarkis cinike.
— Kiu?
— Se mi scius, kiu li estas, nun ankaŭ li starus ĉi tie kun ni.
— Pro kio vi venis?
— Por demeti la servon.
— Kian servon?
— La libervolan deĵoradan ĉe la SRK.
La inspektoro kaj lia referanto samtempe kaj tre vigle demandis:
— SRK?! Kion vi scias pri ĝi?
— Ĉion, ĉar ni ambaŭ estas tiu societo... Fidele ni servis, deĵoris, sed ankaŭ la bonfarado havas siajn limojn. La lastan rezulton, akiritan antaŭ du tagoj ĉe la angulo de la stratoj Szνv kaj Aradi, jen Matĉjo alportis. Demetu, Matĉjo. Jam hieraŭ ni volis veni, sed mia kapo tro zumis por piedmarŝadi ĉi tien.
— Nik, mi komprenas nenion el via babilado. Cetere, kion signifas tiu mistera SRK?
— Ĉu vi ne divenis? Sekreta Ruĝa Kruco.
— Kial sekreta?
— Ĉar ni bonfaris sekrete.
— Sed kial, kiel, kiam kaj kie? — kaj la inspektoro dube ridetis.
— Jen viaj kutimaj demandoj — kaj Niki bonhumore palpebrumis el inter la bandaĝfendoj rekte al la okuloj de la inspektoro — sed nun ne timigas nin la demandoj, ĉar ni venis ĝuste por demeti la servon kaj raporti al vi pri nia agado. Kiam ni lastfoje renkontis nin — ĉu vi rememoras, sinjoro inspektoro — mi diris, ke mi volas fari ion tre bonan al la socio, parte por rapidigi la geedziĝon kun la patrino de mia filo, parte por pruvi al la oficialaj homoj, ke Niki Bere efektive elektis novan vojon por si. La saman vesperon mi legis artikolon pri la "senvestigantaj banditoj". Mi decidis libervole fari noktan deĵoron kaj promenante sur la stratoj de mia kvartalo malhelpi la prirabadojn. Kelkfoje mi sukcesis malhelpi, kvarfoje nur tiel, ke la banditoj postlasis la rabaĵon, kiun la postan tagon mi sendis al la policejo, eĉ unufoje ni eskortis tri banditojn al la centra deĵorejo de la ĉefkapitanejo. Pri ĉio ni havas la kvitancojn de la polico mem.
— Mi komencas kompreni la tutan aferon... La preĝejanima virino kaj ŝia filo... Interese... Sed kiel ĝi koncernas la Sekretan Ruĝan Krucon? Kial vi bezonis tiun nomon?
— Tio estas alia bonfaro nia. Kiam Matĉjo decidis sekvi min sur la nova vojo kaj iun tagom, kiam la unuan fojon ni sukcesis konfiski la rabaĵon de la forkurintaj banditoj, aperis la tento en formo de bonkvalita griza pantalono. Estis diskuto inter ni, ĉu ni estu tute honestaj, duone tute ne. Fine ni decidis esti absolute honestaj, kvankam ni konstatis, ke bone plenumita deĵorado meritas rekompencon tiom pli, ĉar tiun grizan pantalonon ni volis konservi ne por ni, sed por milita invalido, loĝanta kun tri infanoj en la kelo. Tiam aperis la ideo en mia kapo fondi la Sekretan Ruĝan Krucon. Post la taga laboro mi kaj Matĉjo vizitis kelkajn domojn por ekscii, kiu el la loĝantoj estas la plej riĉa. Postan tagon mi skribis al li poŝtkarton, en kiu mi petis libervolan donacon por la malriĉuloj de la distrikto. Oni povas doni kian ajn uzeblan vestaĵon, ĉu virinan, eĉ konvenan por infanoj kaj rekompence ni, la servo de SRK, protektos la adresiton kontraŭ la noktaj senvestigantoj. Por honeste plenumi tion, kion ni decidis, mi numerigis ĉiun poŝtkarton kaj petis, ke oni aludu pri la koncerna numero ĉe la donacado.
— Nik, kiel ini vidas, vi denove miksiĝis en friponaĵon — kriis la inspektoro.
— Tute certe! Mi same opinias, sinjoro inspektoro — rimarkis servoprete la referanto.
— Kaj tiuj civitanoj estis sufiĉe malsaĝaj por donaci ion ajn. Ĉu?
— Sincere konfesante en komenco tute ne. Ni devis iom helpi al la reputacio de SRK. Ĉiunokte ni deĵoris du-tri horojn, ni sekvis de kelkpaŝa distanco la hejmenirantojn, dufoje ni eĉ sukcesis fortimigi suspektindajn figurojn, sed neniam ni trovis donacon ĉe la dirita loko. Estis necese fari reklamon. Jen! Hazardo donis la ideon. Iun nokton iu hejmeniranto, kiam li rekontis Matĉjon, kiu faris sian deĵoran promenon, tiel teruriĝis, ke li komencis senvesti sin kaj ni devis persvadi lin, ke ni bezonas nenion de li, eĉ kontraŭe, ni estas servantoj de SRK, kies tasko estas protekti la malfrue hejmenirantajn. Ni akompanis lin ĝis la pordego de la domo. De tiu tempo preskaŭ ĉiunokte ni sukcesis plifirmigi la prestiĝon de SRK. Matĉjo estis la atakanto, mi la defendanto, kiu forpelis la banditon kaj en sekureco akompanis hejmen la timigiton. Trioblan sukceson ni havis: SRK havis bonan famon en la distrikto, la veraj banditoj evitis nian kvartalon, precipe post tiu eskortado al la centra deĵorejo polica kaj ni ricevis dudek unu pakaĵojn.
— Nik, ci, ventikapulo, vi faris ruze elpensitan ĉarlatanadon kaj...
— Pardonu, sinjoro inspektoro, mi ne ŝtelis, mi ne senvestigis, simple mi akceptis libervolan donacon de tiu, kiu konsideris nian servon utila kaj finfine ne por propra profito. Jen la pruvo — kaj Niki Bere elpoŝigis kajeron, etendis ĝin al la inspektoro — bonvolu kontroli!
— Kio ĝi estas?
— La kontora taglibro de SRK — kaj Niki fiere rektigis sin, en liaj okuloj rebrilis la scio pri sia certa honesteco.
La inspektoro transpreninte la kajeron, malfermis, foliumadis ĝin jen surprizite, jen nekomprene. Sub la titolo li legis: Kontrolota de la polico. Poste la konata stampo. Sekvis numerigitaj adresoj, ĉe kelkaj ruĝlitere la rimarko: "vidu la liston de donacintoj", kaj en tiu parto detale inventariita sekvis la enhavo de ĉiu pakaĵo, ĉe ĉiu objekto kun la noto "ricevis", kun la nomo de la donacito, poste noto krajona "Kvitanco transdonite!" "Kvitanco konservite!". La inspektoro jam divenis ĉion. Antaŭ li staras du iamaj krimemuloj, kiuj skrupule kaj naive klopodas reboniĝi kaj pruvi sian honestecan. Li kortuŝiĝis iom, kvankam la kutima dubemo de la detektivo viglis en li.
— Nu kaj kio estis via profito?
— Rigardu nin! Rompita kapo ĉe mi kaj ostorompo ĉe la brako de Matĉjo. Sed ne pro tio ni volas ĉesi la deĵoradon. Ni havos novan entreprenon. Mi inventis bonegan sekurseruron por loĝejpordoj. Eĉ mendojn ni jam havas. Jen!
— Kolose! La ama "magnetmana Nik", antaŭ kiu ne ekzistis nemalŝlosebla pordo, seruro kaj kaso, nun fabrikos sekurserurojn. Kolose! — kaj la inspektoro laŭte ekridis. La referanto samopinie ridis kun li. — Ŝajnas al mi, ke vi efektive fariĝos honesta membro de la socio. Laŭ via deziro mi kontrolos la pli ol trimonatan agadon de via SRK kaj mi esperas, ke la rezulto kontentigos vian preĝejaniman virinon, kiu deziras honestan patron por sia filo... Almenaŭ estus dezirinde. Ĉu ne?
— Absolute, sinjoro inspektoro! Tiu knabo meritas... kaj mi tre ŝatus, se mian rehonorigon vi bodivolus konfirmi ĝustatempe per tio, ke vi akceptus esti unu el la oficialaj atestantoj dum mia geedziĝa ceremonio.
La mieno de la referanto montris korfundan konsterniĝon: kia impertinenteco! Tiu ĉi demokratio detruas kaj malrespektas ĉiun dignon! Sed vidante la lojalan rideton de la ĉefo, li ne esprimis per vortoj sian ĉagrenon. Kompreneble ne, ĉar li devis vidi, ke la inspektoro tute afable kaj manpreme adiaŭas de siaj dubfamaj gastoj kaj li devis aŭdi, kiam la ĉefo — verŝajne pro taktiko — eĉ ne protestis kontraŭ tia kurioza honorpropono.
Kiam Niki Bere kaj lia amiko estis for, la inspektoro penseme rigardis la postlasitan pakaĵon, sur kiu estis skribite sur algluita slipo la dato, horo, enhavo kaj la naive mistera stampo de la SRK. Lia opinio balancis sin inter fido kaj dubo.
— Kio estas via opinio, sinjoro kolego, pri la tuta afero? — subite li turnis sin al la referanto.
— Absolute la sama, kiel la via, sinjoro inspektoro — li respondis disciplinite ekpozante, kaj li ŝvite cerbumis pri la nedeklarita opinio de la ĉefo.
— Kompreneble, kiel ĉiam... Negrave! Kun speciala atento zorgu pri la kontrola afero de tiu ĉi SRK, ĉar esti atestanto dum la geedziĝo de iama...
— Absurdaĵo! Vere apaĉa impertinenteco estas peti vian bonvolon por partopreni en tiu geedziĝa ceremonio kiel oficiala atestanto. Mi admiris vian indulgemon ĉe tia...
— Kial, kara kolego? Rehonorigi iaman krimulon honestuliĝintan estas pli agrable ol aresti iaman honestulon krimuliĝantan. Ĉu ne?
La referanto rigidiĝis en soldata pozo.
— Jes, sinjoro inspektoro, mi same opinias, absolute same!