Mi neniam volis esti
(Al unu el la poetofratoj)

MI neniam volis esti
de l' poetoj reĝo,
nek cerbumis pri l' metriko,
nek pri l' versolego.
Mi nur kantas ritme rime
kiel mi deziras,
al Parnaso de l' poetoj
mi ja ne aspiras.
Tre ridinde estus tie
sen kompreno muti
aŭ metrike korajn santojn;
"dokte" pridiskuti.

La moderna verso-arto
forĝas kaj poluras,
artifikas, elcerbumas,
per cezur' mezuras,
sed ne tiel, kiel iam
grekoj - verspiedojn;
ĝi cezure tranĉas, buĝas
eĉ mem la poetojn.
La leganto streĉas menson,
sen kompreno ĝemas:
"Jen, poemo, vere brila,
sed pri kio temas?

Min kritiko blufe poza
tute ne afliktas,
ĉar mi scias, ĝin la menso
ne la koro diktas.
Poezio de la menso
povas esti arta:,
sed ĝi ĉiam fore vagas
de l' sincero arda.
Ĝi paradas trogladite
en la vesto pompa
kaj odoras de parfumo
nur drogeja, trompa.

Vane do vi min primokas
kiel spitan homon,
mi neniam vidis, vidos
en Budapeŝt Romon.
Vin papigu, se vi volas,
tio min ne ĝenos,
sed inspiron, ritmon, formon
de vi mi ne prenos.
Rajdas mi Pegazon propran;
vojon ĝi tuj trovas,
dum adeptoj viaj ŝvitas,
versoparojn kovas.

Mi ne "plukas" el dek lingvoj
vortojn por la rimoj
kaj ne pozas regmiene
pri l' "licencaj" krimoj.
Certe, ke mi erarpaŝis
dum la ritmo-danco,
sed neniam mian fraton
pikis mi per lanco.
Vin mi ĉatas, alte taksas,
en respekto tenas,
sed, pardonu, vian lingvon
jam mi ne komprenas.

Kvankam samaj estas niaj
celo kaj egido,
tamen ofte ŝajnas al mi,
kantas vi en Ido.
Do permesu rimarketon
(venis ja okazo)
dum la lego la kompreno
estos nur oazo.
Lingvo eble perfektecon
gajnos en retorto,
sed ĝin lerni oni devos
de naskiĝ' ĝis morto.