JŠnos Vajda
LA KOMETO

Kometo supre; la trenaĵo brila
Ĝis horizont' balaas de l' zenit'.
Jen, laŭ la dir', la Granda, la rekt-ira.
Ne plu returnos sin ĝia orbit'.

Tra l' brilaj svarmoj de la stelomondo
Kun la Senfin' vetkuras ĝia voj',
Ne volas, povas turni sin en rondo,
Kuras eterne sen kunul', sen ĝoj'.

Plezuru iuj pri l' koketaj steloj,
La lunon ŝanĝan iuj ŝatu pli,
Majesta Niobe' de la ĉieloj,
Funebro flagra, vin honoras mi:

Ho bild' de mia damna vivdestino,
Radi-penik', pentril' de mia fat'!
Kien ajn iras vi tra l' mondsenfino,
Ĉie malĝoja, fremda izolat'.