Leconte de Lisle
LA KORO DE HJALMAR

Vent' frosta, klara nokto, sur neĝo ruĝmakuloj.
Mil bravaj viroj kuŝas sentombe tie ĉi.
Sen mov'. La man' sur glavo. Rigidaj: la okuloj.
Kaj supre: nigraj korvoj kun ĝoje graka kri'.

La frosta luno verŝas de fore palajn flamojn.
Hjalmar leviĝas inter kadavroj el la sang',
Sur sian glavo-stumpon apogas ambaŭ manojn,
Batal-purpuro fluas el lia vunda flank'.

He, ĉu inter mil fortaj kaj ĝojaj knaboj restis
Ankoraŭ iomete da spir' en iu brust'?
Matene vi ja ridis, per kant' plenvoĉa festis,
Kiel la merloj en la densaĵo de arbust'.

Silento. Mia kasko rompiĝis; havas truon
Kiraso; kaj la najlojn saltigis hakileg'.
L' okuloj sangas. Fortan mi aŭdas murmur-bruon,
Similan al la hurlo de mar', aŭ lupo-blek'.

He, hommanĝanto brava, he, korvo kara, venu!
Malfermu mian bruston per via bek' el fer'!
Ja morgaŭ vi retrovos nin ĝuste tiaj! Prenu
La koron, portu varme al la filin' de Ilmer'.

La jarloj en Upsala sorbante bonan bieron
Tintigas la orkruĉojn kaj kantas nun en ĥor',
Vagul' de stepoj, flugu ventvoje tiun teron,
Fianĉinon mian oni serĉu kun la enbeka kor'.

Ŝin supre en la turo, la kornikvizitata,
Vi trovos, blanke palan, kun longa nigra har',
Orele pendas ringo arĝenta, delikata,
Ol belvesperaj steloj pli brilas okul-par'.

Herold' malhela! diru al ŝi mian adoron,
Kaj donu mian koron. Rekonos ŝi je l' vid'
Ĉi ruĝan kaj solidan, ne palan, treman koron,
Kaj la filin' de Ilmer' vin salutos. kun alrid'.

Mi mortas. Tra cent vundoj forflugos la animo.
For mia temp'. La sangon, he, lupoj, trinku nun.
Libere, june, ride, kaj sen makul', sen timo,
Foriras mi, por sidi ĉe l' Dioj, en la sun'.