Bálint Balassa
PRI LA ETERNA DAŬRO DE SIA AMO

La domoj kastelaj plej fortaj kaj belaj, urboj iam disfalos,
Saneco, feliĉo, trezoro kaj riĉo je nenio egalos,
Per tempo primoloj, lilioj, violoj, rozoj velke ekpalos.

Potenco, honesto, kaj reĝa majesto post temppaso pereas,
La monton je polvo, la polvon je monto longa tempa transkreas;
Honoro plej bela, beleco anĝela tempkruelon obeas.

Dispolvos montaro, sekiĝos la maro, ĉio — nur efemero.
Nigriĝos ĉielo, perdiĝos sunhelo, kadukiĝos la tero.
Sur marmortabulo viŝiĝos gravuro, ĉio iĝos polvero.

Malmolo moliĝas, envio foriĝas, la malam' disnebulas,
Ĉar ĉie, en ĉio, la mano de Dio ŝanĝon finon regulas.
Nur en mi la amo, infera ĉi flamo, ne ĉesas, brule brulas.

Senŝanĝon, senfinon, senĉeson, senlimon de la amo mi plendas,
Trankvilon per mia amata Julia mi mirakle atendas,
Ĉi versojn suferajn, samkiel ceterajn mi dediĉe al-alsendas.