XIII

Kaj nun mi klinis min sur vin avide;
Por kroĉi nin per arda, karna lig',
Por rompi tra l' envia lasta dig',
Al la batal' alarmis mi konfide.

Fripona Bub'! Ĝi trompis min perfide:
Malice ŝajnis moki pri l' instig',
Kaj ŝrumpis aĉe, kvazaŭ seka fig',
La stultan kapon klinis invalide.

Mi konsterniĝis. Ĝin agitis mane.
Kun ŝvita fortostreĉ' kaj ligo-mord'
Mi ĝin animis. Vane, vane, vane.

Jes, malgraŭ knedo kaj kolera tord'
Ĝi kuŝis mole, kurbe, aĉe, flane:
Senpova Hanibalo antaŭ pord'.