XXIII

Dum kisoluda, nuda, kuna kuŝo,
jen, mia Bub' la kapon el kapuĉ'
elŝovis kaj per pentekosta ruĝ'
vin loge tentis por karesa tuŝo.

Kaj treme, kvazaŭ pro mistera puŝo,
el kies pov' ne estas plu rifuĝ',
vi kaptis ĝin, kaj per soifa suĉ',
avidis ĝin la konvulsia buŝo.

Sed tamen, de la sopirata sorbo
retenis vin la honto pri l' profan',
vi sole tenis ĝin, kaj en absorbo

rigardis al la rubenruĝa glan',
kaj tronis vi, reĝin' de mia korpo,
kaj vi la sceptron tenis en la man'.