XXV

Nin pastro benis ĉe l' altaro ĉefa.
Jam niajn manojn ligis sankta maŝ'.
Ni iris hejmen kaj post nia paŝ'
flugile ŝvebis la feliĉo reva.

Kaj ni de nun el dolĉa pom' de Eva
ne devos manĝi peke, kaj en kaŝ',
kaj kio ĝis nun estis malpiaĵ',
de nun jam estos sankta tasko deva.

Ho, hejmen, hejmen, kuŝi kune, nude,
manĝegi el la permesita pom'!
Ho, kiel sin balancis jam prelude,

ĝojante, mia obeema Gnom':
de nun ĝi sin ne devos vesti prude,
ĝi povos fine fiki sen kondom'!