XXVII

Matenkrepuske, sur la lit' komuna
vekiĝis vi el amlangvora sven'
kaj per singarde malrapida tren'
vin liberigis el la ĉen' brakuma.

Sed mi vekiĝis, kaj en duonluma
ĉambro spionis ruze pri la scen':
dum ramp' albrilis min en plena
plen' la dolĉa pugo, kvazaŭ sfero luna.

Kaj nun, kuŝante ruze en embusko
pejzaĝon dolĉan vidis mi kun ĝu'
ĉe l' pala lumo de l' matenkrepusko,

kie subite kun susura bru'
ekfontis kaj el silke mola musko
torente ŝprucis rivereta flu'.