XLVIII

Sed ne koleru, se mi al vi diros:
mi same grumblas pri la ĝerma id'.
La vojon, kiun ĝis nun sen divid'
mi havis, ĝi per plumpa kap' trairos.

La sorĉajn faltojn glataj ĝi distiros,
la striktajn murojn streĉos ĝi sen brid',
kaj kiu min ensorbis kun avid'
la karan ringon eble eĉ disŝiros.

Kaj estos via ĝojo kaj ornamo,
vin ŝarĝos per prizorgo kaj okup',
posedos dolĉan frukton de la mamo

ĉi viva, plora-pisa-kaka pup'.
Al ĝi jam apartenos via amo,
ni restos orfaj: mi kaj mia Bub'.