LA BANO DE LA NIMFOJ

Estas sovaĝa valo ŝirmita je Eŭkseno;
kliniĝas nigra laŭro super profunda fonto.
Unu ridema Nimfo, kroĉante sin al frondo,
esploras piedpinte la fridon de l' baseno.

Kaj tuj l' aliaj haste, je l' voko de l' bukceno,
kun bril' de karno blanka kaj elŝprucad' de ondo,
plonĝas, kaj el la ŝaŭmo emerĝas jen koksrondo,
jen helaj haroj, torso aŭ pinta mamrubeno.

Dia gajec' plenigas ĉi verdan ombroneston.
Sed okulpar' fosforis en la mallum' senmova:
la Satirus'! Ridbleko teruras la nudfeston;

ili forkuras. Same, se iu korv' sinistra
grakis, sur la rivero senlime neĝoblova
tuj fortimiĝas flugo de la cignar' Kaistra.

LA DIVANO DE LA NIMFOJ

Estas mallarĝa valo, virga je vir-inico;
roza burĝono ŝvelas en provokanta staro
kaj l' amantin', frandema je l' amara nektaro,
per langosvingo lulas ĉi perlon de l' delico.

Por dank', inter la gambojn fratinajn la novico
kun hasto ŝin egali ĉe la kareskomparo plonĝas,
kaj en la mikso de l' monstre bela paro
sur la rivala mamo akriĝas ĉiu cico.

Dia plezur' eĥigas la molan ombroneston.
Sed jen ampol' fosforis en la mallum' alkova:
la Edzo! Rideksplodo teruras la am-beston,

ĝi sin displektas. Sed li, en spito de l' in-speco,
sur l' oferatajn blankojn de la duop' senmova,
ŝtormigas ja plenmane pluvegon da vireco.