DAS ZERBROCHENE RINGLEIN

... tua, lasciuissime, furta
Immunis quorum nulla puella fuit.

Die in der Maid verhüllte Nymphe
      Liegt nun im nackten Reiz:
Es blühen rot von ihren Zitzen
      Die Knospen allerseits.

Von Lenz und Liebe angezündet,
      Glänzen die Glieder bloss.
Der Schatten eines Blütenzweiges
      Spielt frei auf ihrem Schoss.

Dem Munde des Waldgottes reicht sie
      Die Trauben ihrer Brust,
Und gierig stehn die Beine offen
      Im Traumgesichtes Lust.

Zierliche Blumen, reife Früchte —
      Sehnender Himmeltau
Glitzert und zittert auf dem Sprossen
      Über der holden Frau.

Tief beugt sich gegen ihr Verlangen
      Der feuchte Ästling, und
Ein Tropfen springt und rollt herunter
      In ihres Kelches Grund.
  

LA ROMPITA RINGETO

... la raboj de via lascivo,
kiujn neniu knabin' jam imuniĝis, ho Di'!

La en knabin' kaŝita nimfo
      nun kuŝas nude-blanke:
de ŝiaj cicoj ruĝe floras
burĝonoj ĉiuflanke.

De Am' kaj Majo lumigite
      la membroj montras sin,
la ombro de florbranĉ' libere
      ludas sur ŝia sin'.

Al buŝ' de Faŭno ŝi proponas
      la mamojn suka frukt',
kaj jam la kruroj sin disŝovas
      en sonĝo de volupt'.

Maturaj beroj, helaj floroj —
      sopira ĉielros'
super la belulin' glimbrile
      tremas sur unu spros'.

Al ŝia dezirad' kliniĝas
      lante l' humida spik',
guto eksaltas — kaj rulfalas
      ĝis fundo de l' kalik'...