TENDRE ERMITAGE

Abre en mis dedos antiguos
la rosa azul de tu vientre...

Au loin s'arrondissaient, neigeux,
dominant un profond vallon,
deux monts dont l'aurore en ses jeux
rosissait les durs mamelons.

Puis ainsi qu'un fleuve de lait,
veinée de corail et d'azur,
une molle plaine ondulait
jusqu'à la grotte ombreuse sur

le seuil de laquelle en secret,
penché vers un doux vélin rose,
avec amour je déchiffrais
l'énigme de ses pages closes.

Je le feuilletais pli à pli,
j'en suivais du doigt chaque ligne
et de mes lèvres assouplies
j'en épelais les moindres signes.

Mais ne s'irradia ma joie
qu'á l'heure oú perle la rosée,
lorsqu'il ne fut plus chose en Toi
que n'eut apprise mon baiser...
   

TENERA ERMITEJO

Floru sub miaj fingroj antikvaj
la blua rozo de via ventro...

Trans val' profunda fore ŝvelis
kun ronda form' kaj neĝkolor'
du montoj, kies durajn cicojn
roze nuancis la aŭror'.

De tie, kvazaŭ riverfluo
— lakto, koralo kaj lazur' —
ondadis mola ebenaĵo
ĝis l' ombroplena groto, sur

kies eniro mi, sekrete
klinita super velenfaldoj
karminaj, ame deĉifradis
ties misteron kun ekzaltoj.

Mi ilin zorge foliumis,
esploris funde la enigmon
kaj per movlertaj lipoj provis
vivigi plej malgravan signon.

Sed traradiis mia ĝojo
nur ĉe la hor' de l' ros-irizo,
kiam en Vi nenio restis,
kion ne lernis mia kiso...